غروب از راه می آید و موج آهسته آهسته؛

تنش را پاک می شوید و با ساحل حدیث عشق را خود باز می گوید؛

حدیث دلبرانیهای محبوب فریبا را؛

حدیث عشق آن معشوق زیبا را؛

و مهتاب دلبر و افسونگر زیبا به راه موج می آید...

و از خود نور می ریزد....

و عریان در کنار موج می خوابد...

و موج از بوسه لبهای ساحل تا گوشماهیهای زیبایش....

برای ماهتاب افسانه می گوید؛

شبی دریا خروشان بود و موج از درد می نالید؛

و مهتابش به زیر ابر پنهان بودریال

به جای بوسه بر لبهای ساحل مشت می کوبید؛

دلش می خواست دریا را به هم ریزد؛

به بال ماهیان راه سفر گیرد؛

ز مهتابش خبر گیرد؛

به روی پای بر می خواست...

خروشان ناله ها می کرد و عشقش را صدا می کرد...

ولی درهای قصر آسمان را ابرها بستند؛

و دیگر هیچ راهی نیست...

و آن موجی که هر شب ز مهتاب کام می گیرد...

کجا آرام می گیرد!!!!

تو مهتاب منی من موج بی تابم...

که بی تو نیست آرامم...

تو را گم کرده ام!!!!

تنها و سرگردان به دنبال تو می گردم؛

ولی درهای قصر عشق را بستند و دیگر هیچ راهی نیست!!!!